Wind and Water op de Middellandse Zee

Wind and Water op de Middellandse Zee
2018-05-25

Duur....maar comfort

Ja, half zeven staan wij op. De zon schijnt al, dus dat gaat een heerlijke dag worden.

De lunchpakketjes maak ik klaar. Jelle brengt buiten alles in orde, zo hebben wij al jaren onze eigen taken aan boord. Mike maakt nog een babbeltje met Jelle, Helene is ook klaar en zo nemen wij afscheid van elkaar. Tot ziens, wie weet waar en behouden vaart.


Ik maak nog een paar mooie plaatjes van de kade en de haven. Om kwart voor acht vertrekken wij. Als wij eenmaal op zee zijn, laat de wind ons in de steek en doet de motor zijn werk.


De mooie kust wordt kleiner en kleiner. Ineens denken wij dat wij kunnen zeilen. Het grootzeil wordt gehesen en de rolfok uit... dit gaat een half uurtje goed, daarna valt de wind weg en motoren wij verder. 


Wij gaan naar Pula de afstand is ongeveer veertig mijl (bijna 80 km), dat betekent waarschijnlijk zesenhalf uur varen. Wat gaat deze dag ons brengen? 

Jelle heeft in de ACI haven van Pula vier nachten geboekt. Het zijn wat duurdere havens, maar alles is goed geregeld en vaak op wat mooiere locaties. 


In de zee staan twee opvallende bakens. Bij slecht weer moet je de vuurtoren rechts houden en het sector licht links. Dan weet je zeker dat je altijd safe vaart. Vanuit de verte lijkt het sector licht net een zeilboot.


Bij het invaren van de baai naar Pula moet je eerst een lange stenen wal, breakwater, voorbij varen. 

Dit is de eerste zeiltocht van het seizoen, dat ik vanaf acht uur ‘s ochtends tot de aankomst in de haven mijn poloshirtje aan heb en geen vest nodig. Dat is de afgelopen jaren aan de Middellandse Zee wel eens anders geweest rond deze tijd.


Vanaf het water is de oude Arena zichtbaar, het is een plaatje waard.


Pula heeft 75000 inwoners het is een grote industriestad. Het heeft twee grote werven, die bij het aanvaren van de haven duidelijk aanwezig zijn. Dit gedeelte van Kroatië heet Istrië.

Rond half drie roept Jelle de haven op, via marifoon kanaal zeventien. Er wordt direct gereageerd en gezegd dat er een marinero op de kade ons opwacht. Wij krijgen een plekje aan een steiger, waar zeilers liggen voor een langere tijd.

Voor de charterschepen en dagjesmensen is een aparte steiger, daar is vaak wat meer onrust op de steiger.

Als wij de boel hebben opgeruimd loop ik het stadje in. Vanavond wil ik taco’s eten, even op zoek naar gehakt. Na een lange wandeling door de stad. kom ik toch aan boord met gehakt. Wij drinken wat in de kuip, hierna verdwijn ik in de kajuit. Als wij hebben gegeten, wandelen wij nog even de stad in. De terrassen zitten vol, het is een levendig gebeuren hier. 

Het restaurant in de haven ziet er gezellig uit, daar drinken wij nog een kop koffie. Het blijft nog lang warm buiten. Als slot van de avond publiceer ik nog even het blog.

2018-05-24

Déja-vu

Na een onrustige nacht voor mij, staan wij rond half zeven op.

Wij willen om acht uur buiten de haven liggen. Er wordt in de middag meer wind verwacht en die hebben wij pal tegen. De afstand is 21 mijl, ongeveer drieënhalf uur varen naar Mali Losinj. Dertig jaar geleden waren wij hier ook met Hetty en Peter. Een vriend van Peter had een kleine zeilboot in het toenmalige Joegoslavië liggen. Wij zijn met viertjes in de auto hier naar toe gereden. Het was de eerste week van mei, een top week.

Een zwak windje tegen, maakt dat wij redelijke vooruitgang boeken. 


Het vest moet aanblijven, want het is nog een beetje bewolkt. Ik mag even het stuurwiel overnemen. Wij gaan via het kanaal, dat is iets korter en afwisselender. Het is vijf meter diep, de kapitein houdt het midden van het kanaal aan. Dit kanaal scheidt het eiland Ilovik in tweeën. Aan de ene kant van het kanaal is een klein haventje, aan de andere kant liggen overal boeien om aan te leggen. Bij het verlaten van het kanaal, zie je direct het eiland Losinj liggen. Er wordt hier druk gezeild, minder charter boten veel eigen boten van Duitsers, Oostenrijkers, Slovenen en Italianen.


Wij varen de diepe baai in via een wat smalle doorgang, daarna zie je aan het einde van de baai het stadje liggen. 


Tegen half twaalf zijn wij er. Er staat een havenmeester op de steiger, hij geeft ons de lijnen aan en wij liggen prima. Een kwartiertje later komen ook Helene en Mike van de Lady Kathleen binnen. Zij komen naast ons liggen, dat is gezellig. De zeilspullen worden opgeruimd en wij hebben de hele middag nog tijd om het stadje te bezoeken. Ik ga de wal op, wil even een eindje lopen en de boel wat verkennen. Al vrij snel scoor ik op de kade een magneetje. Ik zie heerlijke verse kersen, aardbeien en abrikozen in een kraampje en ik neem ze mee dit is voor morgen als wij op zee zitten.


De kade ziet er gezellig uit en vanaf de wal een leuk zicht op Wind & Water.


Het is een heerlijke temperatuur en zo genieten wij vanuit de kuip van het mooie uitzicht.

Tegen zes uur wandelen wij met Helene en Mike de kade op. Dit gaat echt de laatste keer worden dat wij elkaar zien. Morgen scheiden onze wegen. Zij gaan naar het eiland Rab en wij steken over naar het vasteland van Kroatië, de haven Pula. Hier blijven wij het weekend liggen.


Op het ene terras drinken de mannen een Mojito en de dames een Aperol. Het is druk op de kade er is een grote muziek tent opgezet en vanavond wordt daar opgetreden. De geluidsinstallatie wordt getest, dat belooft wat.... Wij vinden een leuk tentje, waar je boven kunt zitten en vanuit de stoel hebben wij zicht op onze boten. Vanavond gaan wij voor een door het huisgemaakte tortellini, een paar bruschetta’s vooraf wijntje, erbij het smaakt weer heerlijk.


Op de Jadefles, plat water, staat een mooie spreuk, daar maak ik een foto van.


Als wij aan boord komen horen wij harde muziek vanaf het plein, waar zoveel actie was. Jelle maakt van de steiger nog een paar mooie foto’s.

Ik sluit de ramen en luikjes dat scheelt een stuk in het geluid. Mijn kapitein valt in slaap op de bank. Ik zoek nog wat foto’s uit voor het blog en geniet nog na van de heerlijke dag. Daarna stukje lezen en op tijd naar bed. Morgen weer vroeg uit de veren. Er wordt weinig wind voorspeld, dus zal Hercules ons naar het vasteland brengen.

Laku noc


2018-05-23

Een voorzorgsmaatregel nemen pakt niet altijd goed uit.....

Vandaag hebben wij besloten nog een dagje te blijven liggen. Het blijkt dat wij niets hoeven te betalen er zijn hier verder ook geen voorzieningen natuurlijk. Ons etentje gisteravond viel nogal duur uit, dat “compenseert” alles weer.

De voorspelde harde wind is uitgebleven. Het regent een beetje, dus blijven wij nog binnen.

Tegen elf uur is het droog en ga ik een paar boodschapjes doen, vanavond eten wij aan boord.


Helene ziet mij en maakt een foto. 

Daarna loop ik terug naar Wind & Water om de boodschappen op te ruimen. 


De Duitse charter boot naast Lady Kathleen wil vertrekken. Dit gaat niet vanzelf.. ......De schipper had gisteravond uit voorzorg een extra lijntje aan de ankerlijn gemaakt. Het anker wordt opgehaald. Het lijntje blijft haken en het duurt zeker een kwartier voordat dit probleem opgelost is.

Wij willen wel iets van het eiland zien dus sluiten de boel af en gaan op ontdekkingstocht.


Silba heeft 600 inwoners. Het is een echt vakantieoord voor Duitsers, zij hebben vaak een tweede huis hier. 


Wij lopen vanaf het “centrum” naar de waterkant. 


Dit deel is het smalste gedeelte van het eiland, ongeveer anderhalve kilometer breed. 


In een van de straatjes is een soort van uitkijktoren gebouwd midden in een tuin van een oud kasteeltje. Uit het verhaal blijkt, dat een zoon dit voor zijn moeder heeft laten gebouwen,zodat zij hem weg kon zien varen en weer aankomen.


Bij een kraampje scoor ik nog een magneetje, helaas van steen er was niets anders.

Wij nemen bij een Konoba wat fris met een eenvoudig kaasbroodje als lunch.

Tegen half drie zijn wij weer aan boord kopje thee en zo brengen wij de middag rustig door. “Wind & Water” en “Lady Kathleen” zijn de twee enige boten aan de steiger. Tegen vijf uur komt er nog een Nederlandse boot bij “Hoogtij”.

Wij gaan wat drinken op het terras van onze WiFi “leverancier”.

Daarna een simpele maaltijd aan boord van bistro Wind &Water.

Vanavond op tijd naar bed. Morgenochtend is vertrek om acht uur gepland naar Mali Losinj.


2018-05-22

Een cadeautje

Eerst douchen, ontbijten en daarna koffie op het terras. Redelijke WiFi, hier publiceer ik het blog nog even, want nu duurt het weer twee dagen. Er komt een appje binnen van Helene, onze zeilvriendin.Zij vragen waar wij zijn en wat ons doel is voor vandaag. Wij gaan naar Silba, even later appt Helene dat zij er ook naar toe varen. Onverwachts komen wij elkaar toch weer tegen.Tegen tien uur aan boord. 


Op de steigers wordt hard gewerkt, alle lijnen worden vernieuwd. Er staan vier marinero’s in rode shirtjes op de steiger. Onder water is de duiker bezig. Er wordt veel overleg gepleegd, dat hoort hier bij het arbeidsethos. Je ziet nooit iemand alleen werken altijd in groepsverband, hoe simpel de klus ook is.De trossen gaan los, niemand zegt iets totdat ik “good bye” roep, dan kan er net een groet af.

Wij varen de haven uit en al snel blijkt dat er gezeild kan worden. De motor gaat uit en “off we go”.


Dit is het moment voor Jelle om eindelijk wat mooie foto’s van Wind & Water onder zeil te schieten.           

Dan komt er een telefoontje van Kirsten, altijd gezellig iets te horen van de kinderen. Zij is naar de endodontoloog geweest en heeft advies nodig van Jelle.Na het gesprek eten wij de kersen, die ik gisteren had gekocht. 


Wij glijden door het water op piano muziek van Beethoven, dit is genieten.....Wij laten de kusten en eilanden aan ons voorbij gaan. Het is de eerste keer dat wij vol tuig hebben, perfecte wind en mooie snelheid. Dit is echt een cadeautje.....De afstand is 28 mijl, dus een uurtje of vijf zeilen bij een gemiddelde van zes knopen. 


De wind komt uit de goede hoek en Jelle speelt met de schoten om het maximale uit Wind & Water te halen. 


Tegen half drie varen wij de haven van het eiland Silba binnen. De bemanning van Lady Kathleen staat al op de wal om ons te verwelkomen. Vannacht of morgenochtend is er veel wind voorspeld. De kade heeft geen lazy lines en er is geen electrische tijd. Dit in tegenstelling tot hetgeen Rod Heikell in zijn pilot omschrijft. Niet getreurd, een goede kapitein is op alles voorbereid. Het anker laten vallen. Even oppassen vanwege het ondiepe water en de lijnen die over de bodem slingeren. Wij houden gelukkig toch nog 70 centimeter onder de kiel. Als wij vast liggen duikt Jelle het water in om het anker en de ketting te checken. Hij maakt nog extra lijn vast aan ketting op de grond onder water.

Helene heeft een pot thee gezet, i.p.v. finish bier wordt het finish thee. Even bijkletsen en daarna de zeilspullen opruimen. Wij spreken af om half zeven het dorpje in te lopen.

Ik loop naar het tentje op de kade en vraag naar de WiFi code. Morgen gaan wij bij hem iets eten of drinken. Als ik aan boord kom met de code zoekt Jelle via onze WiFi antenne direct contact, het lukt.

Geen water en elektrische tijd jammer, maar wel WiFi daar kan ik vrolijk van worden.

Begin van de avond lopen wij het dorpje in. Het ziet er simpel ziet uit, maar alles wat wij nodig hebben is er.

Onderweg komen wij een jongen tegen die het restaurant van zijn vriend aanraadt en zegt dat wij 5% korting krijgen. De VVV had dit adres ook aan Mike door gegeven. Wij gaan er heen. De jongen van het restaurant vertelt dat hij verse vis heeft, prima daar gaan wij voor. 


Vooraf zwarte risotto en calamaris, daarna gegrilde dorade vanochtend gevangen. Een glaasje wijn erbij, wat is het leven toch goed........


De jongen van het restaurant vertelt dat zijn moeder alles zelf klaar maakt. Zijn kinderen zitten op de lokale basisschool, het vervolgonderwijs is in Zadar. Wij vragen aan hem hoe gaan zij dan straks naar het voortgezet onderwijs. Hij antwoordt dat zij dan een appartement huren in Zadar en daar tijdelijk wonen. Wij vragen ons af, hoeveel moet je verdienen in twee maanden om de rest van het jaar ook nog een appartement te huren. Wij vinden het moeilijk om hier een voorstelling van te maken.


Tegen half negen lopen wij naar de boot en drinken aan boord van Wind & Water nog thee en koffie met ons viertjes.

Wij gaan op tijd te kooi, in afwachting van de voorspelde harde wind morgenochtend rond acht uur

Laku noc.

2018-05-21

Pas op.....de duiker

Wij staan tegen zeven uur op, vandaag gaan wij weer wat mijlen maken. De bekende lunchpakketjes worden klaar gemaakt. Vanochtend niet een duik in het water, gewoon aan boord onder de douche. Het water was gisteren erg koud.

Om half negen gooien wij de trossen los. Er schijnt een waterig zonnetje.



Wij gaan via een zeer smalle opening 15 meter breed en 5 meter diep. Er liggen twee rode en twee groene boeien en er mag niet harder dan vijf knopen worden gevaren. Als je hierdoor bent, dan is het direct weer dertig meter diep.


Zo’n wirwar aan eilanden als hier, hebben wij nog niet eerder gezien. Dit is bijzonder. Ieder eiland heeft een naam, zonder waterkaart of plotter varen is hier geen optie. De gevarieerde diepten maken, dat je goed moet opletten. Het lijkt een beetje op de archipel van Stockholm.

Tegen half tien maak ik cappuccino wij hebben er zin in, waren tenslotte al vroeg op pad.

Ik kijk naar buiten en ineens een enorme plensbui. De jacks aan en de stuurautomaat brengt ons waar wij willen zijn. Er komt een mailtje van Marjo binnen met allerlei tips en voorstellen voor Venetie. Ja.....wij gaan er alles uithalen. Venetië here we come!


Een half uurtje later schijnt de zon en passeren wij een eiland met één huis erop, omringd door olijfbomen vanuit de verte te zien. Op het dak zijn diverse zonnecollectoren geplaatst.

De jacks worden weer opgeborgen en de zonnebrillen kunnen op. Wind & Water heeft de gang erin, wind pal tegen dus gewoon tandje gas erbij, met een snelheid van zeven knopen ”scheuren” wij tussen de Kroatische eilanden door.

Dan ronden wij het eiland Pasman. Wij varen nu naar het noorden, de kustlijn volgend en de fok kan uit, de kapitein neemt wat gas terug. Wij laten plaatsen als Biograd en Sukosan, dat de grootste jachthaven aan de Dalmatische kust heeft, aan ons voorbij gaan.

Er wordt hier druk gezeild, dat geeft een speciaal sfeertje.

Tegen twaalf uur is het tijd voor de lunch. 


Het klaargemaakte pakketje ziet er zo ⬆️ uit.

Een uurtje later varen wij de haven van Zadar binnen. Op kanaal 16 roepen wij de haven op, een juffrouw antwoordt dat er mannen op de steiger staan en ons vertellen waar we moeten gaan liggen.


Wij kijken om ons heen niemand te bekennen, dan ineens vier mannen met rode t-shirts aan roepen dat wij door kunnen varen. Ik sta in het gangboord en roep, dan ineens staat er iemand op de steiger en wijst. Op hetzelfde moment komt er een juffrouw naar buiten en schreeuwt vanaf de kade, pas op, pas op er is een duiker bezig. Jelle draait onmiddellijk aan het stuurwiel en weet de duiker te omzeilen. Oef...dat was rakelings. De duiker is lijnen aan de betonankers aan het vervangen. Wij leggen aan en Jelle geeft de bootpapieren aan de marinero. Nadat alles is opgeruimd, gaat Jelle naar het havenkantoor. Hij komt terug en vertelt dat de ligplaats bijna €100,00 is. Dit worden dus geen twee nachten, dat is duidelijk.


Tegen vier uur wandelen wij de oude stad Zadar in. In de tweede wereldoorlog is de stad voor 60% verwoest. Er is erg veel aan renovatie gedaan, maar er zijn maar weinig gebouwen en kerken over gebleven uit de oude tijd. Dat is duidelijk te zien.


Heel bijzonder zijn de trappen bij de moderne steiger aan de zee, dit noemt men het zeeorgel. Hier komt geluid uit. De architect Nikola Basic heeft het ontworpen. In de 70 meter lange trap aan de kade werden 35 plastic buizen met verschillende afmetingen onder een schuine hoek van de zee naar een schacht met openingen geleid. Afhankelijk van de golfslag en getij komt er lucht door de buizen en zo ontstaan verschillende tonen. In 2006 heeft de architect er een Europese prijs mee gewonnen.


Wij kijken nog wat rond, eten een ijsje en verlaten de oude stad. Bij de Studenac nog een paar boodschappen, dan terug naar Wind & Water. Wij hebben Zadar gezien en vertrekken morgen weer naar een ander eiland.



2018-05-20

Op een mooie pinksterdag............

Wij staan tegen zeven uur op. Vandaag gaan wij de bekende Kornati eilanden bezoeken. Het is een National Park en bestaat uit 89 eilanden, de totale oppervlakte is 216 km3. Op aangegeven plaatsen mag je ankeren en op sommige plekken liggen boeitjes. Hier en daar zijn restaurantjes soms met een steigertje.

Voordat wij vertrekken geeft onze Belgische vriend nog wat tips. De Kornatische eilanden vindt hij niet veel aan, alles is droog, dor en veel stenen. Op het eiland Dugi Otok is een leuke baai met een goed restaurant en boeitjes. Wij gaan het ontdekken. Dank u voor de tip en de trossen gaan los.

Zacht briesje en nog niet veel bootjes op het water. 

Eerst weer spannend natuurlijk, op de motor de ondieptes omzeilen, maar als je het voor de tweede keer vaart is de spanning duidelijk minder. Om negen uur ligt de open zee voor ons. Wij steken recht over. De fok gaat uit als ondersteuning van de motor.

Jelle heeft de tocht, die ook gevaren wordt door de excursieboten, in de plotter gezet.


Wij varen eerst naar de Kornati eilanden, er zijn twee hoofd ingangen, hier is de doorgang minimaal vijf meter diep. Als je hier eenmaal door bent, is het overal weer veertig of vijftig meter. Zo slingeren wij tussen de eilanden door richting het natuurpark Telascica. Deze had Jelle al uitgezocht en de Belgische buurman geadviseerd. Wij zijn benieuwd wat ons te wachten staat.....


De eilanden zien er inderdaad erg kaal uit en bestaan grotendeels uit rotsen. Dus geen vogels en groen. 


Op de meeste eilanden zijn stenen wallen gemaakt, deze geven de grenzen aan van vroegere particuliere stukken grond. Hier en daar staat een huisje op een eiland, dat onderscheidt zich dan weer van een onbewoond eiland. Het wordt op het laatst wat eentonig, daar moet ik de Belgische buurman en Mike gelijk in geven.

Wij komen tot de ontdekking dat wij een beetje verwend zijn wat betreft kusten, rotspartijen enzovoort. Eerlijk gezegd vond ik de noord west kust van Sardinië veel indrukwekkender. 


Wind & Water vaart gewoon door... zacht windje, wij verlaten het national Park Kornati. Dan komen wij bij het eiland Dugi Otok en de prachtige groene baai. 


Wij varen de baai helemaal in en zien een paar boeitjes liggen. Wij maken Wind & Water er aan vast. Uitzicht op een wat bouwvallig restaurantje, waarvan de eigenaar al begint te roepen. In ons speciale boek “Kroatië, Slovenië en Montenegro 888 havens en ankerplaatsen”, staat het telefoonnummer van het restaurant. Jelle belt hem en vraagt of wij hier mogen liggen en of wij een hapje kunnen eten vanavond bij hem. Hij zwaait naar ons in de kuip en antwoordt dat dat prima is. Het boek is trouwens een echte aanrader, alles wordt verteld en beschreven tot en met het lawaai van een generator toe.

Er liggen nog twee boten. Even later komt er een motorbootje aan, wij moeten 300 Kuna(€40,00) betalen voor het verblijf in deze baai. Wij geven ons maar over, een heerlijke rustige plek in de natuur is ook wat waard. 

Jelle duikt als eerste het water in, want de lijn moet even veranderd worden bij de boei. De lijn moet altijd door het onderste oog van de boei, die ligt meestal onder water.

Deze vakantie heb ik nog niet gezwommen, dus ga ik ook ff het water in. Ik vind het steen koud, zwem maar één rondje. Wij douchen ons af en gaan heerlijk languit in de kuip liggen, dat is nog eens vakantie, top.


Tegen kwart voor zeven stappen wij in het rubberbootje, Jelle peddelt naar de Konoba.


Er kruipen wat schildpadden in de ren en iets hoger staat een pauw te krijsen. In het begin heeft ze al haar veren uit, even later trekt zij haar veren in.


Wij nemen plaats aan de picknick tafel, gedekt voor twee personen. Wij kunnen kiezen uit vis of vlees. Deze keer gaan wij voor de lams koteletten met een salade en glaasje witte wijn.

De koteletten gaan op het open vuur, trots laat de “kok” zijn werk zien.

Jelle maakt nog een paar mooie foto’s. 


Al snel hebben wij contact met het Duitse gezin en een stel vrienden. Zij komen hier voor het tweede jaar. Zij zijn enthousiast over de keuze van de charterschepen. Zij vliegen op Zadar, het andere stel is met de auto vanuit München gekomen. In Biograd hebben zij het schip een 43 foot gehuurd. Wij vertellen dat het leven in Griekenland een stuk goedkoper is dan in Kroatië. De huur van de charterschepen is in Griekenland een stuk duurder wisten de Duitsers te vertellen.

De maaltijd wordt geserveerd en wij smullen ervan. De zon gaat onder terwijl wij naar Wind & Water peddelen. Direct de boot maar op het voordek dat scheelt morgenochtend in het werk.

Aan boord nog een kop thee en op tijd te kooi.